Merry X Mas

Dit jaar wordt Kerstmis een beetje anders dan de anderen jaren. Normaliter ben ik met een groep in de Westelijke Woestijn en breng 1e kerstdag door in een warm water bad, omringd door bomen en palmen met hun ruisende bladeren, de zon verwarmend en dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat mijn lichaam en geest zich volkomen ontspannen. Lorraine ontmoet ik elk jaar in Egypte, want samen hebben wij een voorliefde voor de tempels, de tombes en de krachtplekken in en rond Luxor. In Engeland hebben ze de vluchten naar Luxor volledig gestaakt, alleen via Heathrow kan nog gevlogen worden. We hebben elkaar sinds 2011 niet meer gezien, dus werd het weer een keertje tijd voor een life ontmoeting.

 

Zo gezegd zo gedaan en een paar dagen voor Kerstmis land ik dan ook in de East Midlands. Het is reeds aarde donker zo aan het eind van de middag.. Eenmaal buiten de luchthaven staat er een snijdende koude wind (oh.....ik mis de warmwaterbaden zo) en Lorraine heeft een vriendin meegebracht om me mee op te halen. Het weerzien is allerhartelijkst. Gemma is er eentje die met een zwaar accent spreekt en dat niet alleen het gaat in zo'n snel tempo, dat ik even alle zeilen bij moet zetten om het te kunnen volgen. Lorraine zit geconcentreerd achter het stuur en Gemma ratelt op de achterbank. Het regent en zo vervolgt Gemma enthousiast, er is ook sneeuw voorspeld. Nee, hè, spreek ik hardop uit, daar zit nu helemaal niet op te wachten. Ze had het nog niet gezegd en de natte sneeuw komt uit de hemel zetten, het is druk op de M1. Lorraine mist een afslag en beland op de M1 richting het zuiden, terwijl we naar het noorden moeten en de stress slaat toe. Het enige gevolg is dat we hier in Engeland een aantal mijlen omrijden, omdat het hier nu eenmaal wat uitgestrekter en groter is dan in Nederland, maar eenmaal weer op de goede weg, ontspant zij zichtbaar en vertelt Gemma honderduit over het avontuur in een spookhotel.

 

In een van de meest haunted hotels heeft zij met haar geliefde een overnachting gehad. En zo vervolgt zij op wat meer fluisterende toon "it was really scary". Met een mobiele telefoon hadden ze opnames gemaakt van de geesten die in hun kamer rondspookten en zo vervolgt Gemma met bijna overslaande stem "ze kwamen op ons af". I will show you when we are at home, it is on the internet. Het lijkt me wel wat zo'n overnachting in een spookhotel. Eenmaal thuis laat ze mij het filmpje zien en ik ben onder de indruk.

 

 

We gaan de volgende dag de stad in en het is een gekkenhuis, de Engelsen doen veel aan Kerstmis en iedereen is druk in de weer met het kopen van cadeautjes en de kerstboodschappen. Zowel kinderen als volwassen dossen zich uit met kerstattributen. Ik waan mij even weer in Glastonbury.

Later die dag ontmoeten we Hazel, ook zij heeft Egypte verlaten. Voor hoe lang? No idea,  Ook zij weet het niet, maar net als ik hebben we toch het gevoel dat het nog wel eens een paar jaar zou kunnen duren voor we weer terug zijn. Ze ziet er prachtig uit. Nog nooit heb ik haar zo gezien, zelfs niet in Egypte. Blijkbaar doet de thuiskomst in England haar veel goed. Het is heerlijk om met elkaar herinneringen op te halen.

 

Het wordt steeds drukker in de pub waar we zitten, de live muziek maakt het bijna onmogelijk elkaar nog te verstaan en de kinderen raken steeds meer buiten zinnen. Er is een soort van Kerstmanhuis gemaakt, de mensen staan met hun kinderen in de rij om Santa Claus te ontmoeten. Een soort van Sinterklaashuis maar dan anders. Voor mij een nieuw fenomeen, maar zo gaat dat hier.
Merry X Mas allemaal.

 

 

 

Hoe vier jij Kerstmis dit jaar?

Dit was een vraag die ik mij al op jonge leeftijd stelde. Wat ik me nog kan herinneren, is dat ze thuis bij mijn vriendinnetje van de lagere school een echte kerstboom hadden met daarin engelenhaar (volgens mij mag dit tegenwoordig niet meer verkocht worden) en niks van die knipperende gekleurde, om gek van te worden, lichtjes maar echte kaarsjes. De kerstversiering bestond uit slechts eenvoudige zilverkleurige ballen en dat was het wel zo'n beetje. Mijn ouders hadden electrische verlichting omdat zij dit veiliger vonden. Vooral dat engelenhaar vond ik als kind prachtig en de geur van de boom, ook heerlijk. Kerstmis, een feest van licht, is het Christelijke geboortefeest van Jezus-Christus. Het verhaal van Maria en Josef vond ik een beetje raar, een onbevlekte ontvangenis, waar haalden ze het vandaan? Met de sexuele voorlichting, toen nog vers in mijn geheugen, begreep ik er al helemaal niets meer van. Maar de 3 wijzen uit het Oosten, die intrigeerden mij, zij werden geleid en dat vond ik toch zo fascinerend.

De Germanen vierden rond Midwinter (21 december) reeds midwinter- of joelfeesten (winterzonnewende) waarbij het boze werd verjaagd en het licht werd begroet. Wanneer ik nu zo de afgelopen dagen eens kijk wat er zoal aan duistere zaken in het nieuuws zijn geweest, dan hebben we hier nog wel een portie werk te verzetten. Een hele kluif donkerte diende zich de afgelopen dagen aan. Het lijkt wel of het duister nog steeds hoogtij viert in plaats van het licht. Het bewustzijn van onze medemensen kan ook wel een boost gebruiken. Vooral dat verwelkomen van het licht maakt mij blij. Dat wij heden ten dage Kerstmis op 25 december vieren hebben we te danken aan keizer Constantijn de Grote en de bisschoppen van de uit vervolging bevrijde vroege kerk, dit alles speelde zich af in de 4e eeuw. Op deze datum werd rond de Middellandse Zee tot dan toe de zonnegod vereerd onder vele verschillende namen zoals Ra in Egypte en Helios in Griekenland. In het late Romeinse Rijk was dit vooral de zonnegod Sol Invictus of wel de onoverwinnelijke zon.

Veel had ik niet met Kerstmis en de godsdienst les op school, droeg daar niet veel aan bij, behalve dat ik een aantal dingen in de bijbel gewoon niet snapte, nog niet trouwens. Omdat veel literatuur, maar ook kunst verwijst naar de bijbel heb ik getracht mij ooit hierin te verdiepen. Het oude testament gaat dan nog wel, maar ik krijg het Boek maar niet uitgelezen. Een kinderbijbel dan? dat zou misschien wel eens de oplossing kunnen zijn, maar helaas, ook dat wilde niet helpen. De verhalen zijn voor mij niet om doorheen te komen. Zo ook met de overdaad aan eten, wat zeker heden ten dage nogal gebruikelijk is om op te dienen gedurende deze 2 feestdagen. Wanneer ik mij in de plaatselijke supermarkt rond die dagen bevind, kan ik met verbazing kijken wat iedereen zo al niet in zijn karretje stouwt. Nu ben ik al geen liefhebber van verplichtingen en al helemaal niet van 2 dagen een soort van volgestopt worden met eten, daarom besloot ik reeds 32 jaar geleden hier niet meer aan mee te doen. Het werd mij in eerste instantie niet echt in dank afgenomen. Inmiddels heel veel jaren later is iedereen er wel aan gewend.

Hoe zit het met jou? Weet jij eigenlijk nog wel waar kerstmis voor staat? De wintertijd is de periode om naar binnen te keren en weer contact te maken met jouw wezenlijke Zijn. Doe jij werkelijk wat je van binnen voelt, of laat je je beïnvloeden door de omgeving, je familie, vrienden de reclame?

Hoe ziet jouw kerstboom of kerstversiering eruit?? Elk jaar een ander design? of kleur? Doe je mee met de nieuwste trends? Al nagedacht over de cadeau's? misschien de laatste tablet? Dat schijnt dit jaar weer heel hot te zijn! Wat heb jij op het menu staan? Hoe voel je je aan het eind van de 2e kerstdag? Voldaan? Heb je je omringd met liefde, liefdevolle mensen? of was het een stresstijd? Kerstmis het feest van licht, hoe licht ben jij nu werkelijk? Hoe trouw ben je aan jezelf? Zeg je wat je werkelijk vindt en geef en ontvang werkelijk vanuit je hart? Of doe elk jaar weer mee, omdat het nu eenmaal zo hoort? Geen idee wat de kleur van de boom dit jaar moet zijn? Want net als alle andere jaren ik heb geen boom, zelfs geen kerststukje.

Over mijn menu heb ik al helemaal nog niet negedacht. Vermoedelijk zal het iets lichts worden iets vegetarisch (al jaren probeer ik mijn steentje bij te dragen aan het verminderen van in mijn ogen onnodig dierenleed) met voor mij als kers op de taart, een lekker Belgisch biertje. Hoewel, dat schenken ze niet in de woestijn. En een cadeautje onder de kerstboom, dat kennen ze daar in de prachtige oase ook al niet. Mis je onze kerst nou niet, wordt mij wel eens gevraagd. Nee, totaal niet, voor mij is het genieten van de eenvoud, geen prikkels van buitenaf, geen tv, geen telefoon, eenvoudig eten, de natuur, maar vooral weer eens even heel bewust te zijn van wat mijn ziel nu werkelijk wil, gewoon even terug en in volledig contact met mijn eigen basis, mijn innerlijk kompas.