Nieuwsgierig naar 2017?

Ben je nieuwsgierig naar wat 2017 jou gaat brengen?

Kom dan woensdag 7 december 2016 langs vanaf 19.30 tot 21.30 uur voor een korte kijk op het nieuwe jaar. De kaarten laten je zien wat jij misschien nog niet ziet.

In een ontspannen sfeer lichten wij een tipje van de sluier op. Laat even weten dat je komt.

de kosten bedragen € 10,- per persoon.

Locatie Admiraliteitskade 16 A, 3063 EC ROTTERDAM (Kralingen) (gratis en voldoende parkeergelegenheid)

Opgeven bij: Caroline Dekker 06 22 18 09 76 of Petra Portheine: 06 45 42 60 07

Nieuw zijn de Skype consulten. 

de humor ligt op straat

Zoals zo vaak kan ik wel de humor van de dingen inzien. Dit is een groot goed, zeker gezien het werk wat ik doe. Want wanneer ik aan het coachen, trainen of therapieën ben,  en de goden zij gedankt,  doe ik dat alleen, want  het komt regelmatig voor dat ik inwendig niet meer bij kom.
Zo heb ik in de laatste 24 uur een paar keer echt pijn in mijn buik gelachen om de soms komische situaties,  maar ook om de manier van uitdrukken van mijn vriendinnen en niet te vergeten mijn moeder.
Ik heb een aantal vriendinnen die alleengaande zijn en die zich hebben ingeschreven bij een datingsite.

Dat leidt dan soms tot (eenmalige) ontmoetingen, in een enkel geval tot een  (al dan niet korte) relatie en soms al bij het eerste contact al helemaal tot niets. Veelal komische verhalen zijn het gevolg.
Gisterenavond, na een avondje proeven met één van mijn vriendinnen bij de Sligro, was daarna er wel gewoon  misselijk van, genoten wij nog wat na van een overheerlijk kopje koffie. Al koffieleutend kwam het gesprek op haar vorderingen op de datingsite.
Nou, zo sprak zij, het is wel droevig hoor. Hoezo? vroeg ik haar. Wij zijn beiden in de 50 en zij ziet er (vind ik) goed en jong uit. Die mannen die op mijn profiel komen, zo vervolgde zij,  het zijn allemaal ouwe lullen joh! Ik schiet in de lach. Zal ik je eens laten zien wat er zoal op die site aangemeld staat, biedt zij aan. Oké, zeg ik enthousiast, verras me maar. Op mijn ipad logt ze in en gaat ergens naar een pagina waar zij kan zien, wie haar profiel bezocht hebben.
Al scrollend zie ik wie haar profiel heeft bezocht. Wij hebben samen grote pret om wat we zien en ik nog meer om wat ik lees in de omschrijvingen van wat de heren zoal zoeken in een relatie. Omdat ik al mijn hele leven bezig ben met esoterie, kreeg ik vaak te horen (vooral door hen die er helemaal niets van wisten) dat ik mij met "zweverige" en niet reële zaken zou bezighouden.
De wensen van de heren doorlezend, grap ik al snel. "die zijn niet van deze wereld joh" . Bij het lezen van menig profiel, krijg ik pijn in mijn buik, een misselijkmakend gevoel en soms een niet te stuiten lachbui. Deze naar liefde hunkerende mannen zijn, de Engelsen kunnen het zo mooi zeggen, op zijn zachts gezegd "pathetic"  en bij menig foto (wat een stumperds zeg) krijg ik de verkeerde kriebels. Of zou het oprispen van mijn maag nog een gevolg zijn van alle narigheid die ik net bij de Sligro heb gesnoept?
Meewarig kijk ik naar mijn vriendin. Waarop ze ineens zegt "het is toch wel droevig hé,  dat ik 30 euro per maand betaal om naar die griezels te kijken".

Zelfspot is een mooi iets,

Vanmorgen sprak ik mijn moeder op de Skype. Zij is inmiddels 77 en ook zij ziet er goed uit voor haar leeftijd. Ze zag er wat "raar" uit,  maar dat werd al snel opgehelderd, want zo vertelde zij "i had an exciting day". Oh, hoezo dat dan, vraag ik, mijn nieuwsgierigheid is reeds geprikkeld. Well, het kwam hierop neer, dat een grote vrachtwagen vanaf een laad/los plek ineens optrok en de auto's achter haar wel had gezien en haar auto niet. De chauffeur wilde nog net even snel voor die auto's optrekken, mijn moeder zag de aanrijding al aankomen gaf een dot gas en de truck pakte haar nog net bij de achterbumper, waarbij laatstgenoemde gelijk over de weg schoot.

De man helemaal in shock, die was zich rot geschrokken, want die had haar totaal niet gezien. Maar zo vervolgende mijn moeder "ik niet hoor, want ik zag het gebeuren". Eenmaal uitgestapt, heeft de chauffeur mij wel diverse malen zijn excuses gemaakt. Hij was "so sorry". Hier in the country stoppen mensen nog om te helpen. Ze vroegen wel heel vaak of ik wel oké was en zo vervolgde zij quasi verongelijkt. " ik moet toch hoog nodig naar een kapper om wat aan mijn haar te laten doen, als ze me dit soort dingen maar blijven vragen".
Nou ja zei ik nog, het is toch wel heel aardig, dat ze omkijken naar een dame op leeftijd die is aangereden.
Inmiddels is de auto bij een herstel bedrijf en viel de schade reuze mee. De chauffeur had haar zelfs nog later opgebeld en nogmaals zijn excuses aangeboden. Ach, zei ik nog tegen haar, hij deed het toch  niet expres. Nee, zo sprak mijn moeder streng, dat zou er nog bij moeten komen. Want, zo vervolgde zij, ik werd daar vroeger altijd pisnijdig om,  want als ik als kind per ongeluk iets gedaan had en ik kreeg ervoor op mijn kop, dan zei ik tegen mijn moeder "ik deed het niet expres" en dan zei zij altijd "dat zou er ook nog eens bij moeten komen". Tja, dat zijn zo van die kleine kinderfrustraties.

Last but not least, aan de overkant zijn ze een huisje aan het opknappen. Al maanden lang wordt er van alles aan gedaan. Inmiddels is er een soort van overkapping gemaakt van plastic golfplaat. Geen idee hoe ik het anders moet omschrijven en persoonlijk vind ik het er niet uit zien. Het loopt nu vanaf het huisdak tot een paar meter recht naar voren de tuin in en is aan de zijkant aan de schutting vastgemaakt. Dus het is dus nu een soort van dicht. De meneer die aan het werk is, is een leuke vlotte joviale vent met een zware Haagse tongval. Hij is net bezig de laatste schroeven erin te jassen en ik sta vol verwondering naar het bouwwerk te kijken. Hij voelt mij kijken en draait zich om.

Het leik wehl un heufkahr, zeg ik hem. Wielletjes der onduhr en je ken reie. Hij blijft erin en ik ook. Zoals Wim Sonneveld ooit zei, de humor ligt op straat.

Skaaip & digibeten

Sinds een aantal jaren maak ik dankbaar gebruik van Skype. Heel handig wanneer je net als ik zowel familie in Down Under hebt, een agent en vrienden in Egypte hebt wonen en dan nog wat close vrienden hier in Nederland hebt zitten. Ik heb een aantal intensieve Skype contacten, waaronder mijn moeder, want wij zien elkaar soms jaren niet.

Zuinig ben ik op mijn vriendschapen en er zijn een paar goede vrienden en vriendinnen, die ik  regelmatig spreek, zowel in Nederland of wanneer ik in het buitenland ben en dit allemaal via de Skype. Lang leve de huidge techniek.

Een computerheld ben ik niet, hoewel het mij steeds beter af gaat, schaar ik mij toch maar onder de digibeten. Want zodra er weer iets verandert of vernieuwt raak ik in een soort van stress, gewoon omdat ik het vaak echt niet begrijp. In mijn vriendenkring zitten een tweetal computerexperts, zij helpen mij als ik het weer eens niet weet, of als ik weer eens wat vergriept heb. Zij gaan als een razende  Roeland door de schermen van en in mijn computer, waarbij zij mij met de snelheid van het licht trachten uit te leggen hoe iets nu zit. Alleen al het gescrol door de schermen, zorgt ervoor dat mijn hoofd gaat tollen. In hun enthousiasme voor het computervak proberen zij mij dan ook nog aan het verstand te peuteren wat ik moet doen of vooral moet laten. Zij bezigen dan een taalgebruik, waar ik al snel bij afhaak, want het klinkt net Russisch in mijn oren en dan ook nog in een sneltreinvaart dat ik het spoor (voor zover ik dat al had) volledig bijster raak. Computerjargon, horendol word ik er van. Hier liggen dus duidelijk niet mijn talenten.

                         

 

Zo ook bij een goede vriendin van mij, die net als ik van bouwjaar 1959 is en met de kroontjespen en een potje inkt groot is geworden. We staan nog net niet op de lijst van Unesco, maar ik kan je verzekeren dat gaat vast niet meer lang duren.

 

                                                           

 

Mijn toenmalige verloofde noemde haar mijn verkering. Hij noemde haar zo omdat wij elkaar zo vaak spraken dat het volgens hem net was alsof wij verkering hadden. Anno 2013 is er niets veranderd want mijn verkering is nog steeds mijn verkering. Het enige wat er in de afgelopen 30 jaar veranderde waren de verloofdes. 

In de vorige eeuw ging het onderhouden van ons bijna dagelijks contact nog met behulp van een telefoon met draaischijf. Later kregen we de geupdate versie namelijk een toestel met druktoetsen en nu kleppen wij wat af via onze Ipad.

 

 

Natuurlijk had zij er eentje eerder dan ik, want al die speeltjes zijn niet echt aan mij besteed. Mijn toenmalige verloofde wilde de nieuwste Ipad en bood mij zijn oude aan, na zijn overtuigende uitleg en demonstratie was ik al snel om. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er heel blij mee ben, wat een uitvinding!

Alleen het Skaaipen met mijn verkering gaat en ging toch met de nodige hinderenissen gepaard en dat ligt echt niet altijd aan de slechte verbinding van Skype. Eerst moest de applicatie gedownload worden, dat op zich was al een hele klus. Zij schakelde mij daarvoor in, want zo had één van de computerexperts haar verzekerd, dat ik "Daar alles van WIST". Dat de lezer het even weet! Dat installeren van die applicatie was zelfs voor mij appeltje eitje. Dus snel een account geopend een Skype naam vezonnen en toen had ook mijn verkering Skype.
 

Joepie, kunnen we lekker kletsen, wat een super uitvinding. Een paar dagen later: "Waarom neem jij niet op!" klonk het verongelijkt op mijn mobiel. Hoezo, ik antwoord ik haar, ik neem nu toch op. "Nou nee, dat bedoel ik niet, vervolgt zij, ik bedoel met Skaaip, ik ben jou DE HELE DAG aan het bellen en bellen en je neemt maar niet op", zegt zij quasi geïrriteerd. Daar snap ik dan niets van, want ik heb  niets gehoord, is mijn antwoord en inmiddels draaien mijn hersenen op volle toeren om na te gaan hoe dit nu kan. Een blik op mijn Ipadje leverde het volgende op. Mijn skype stond niet open. Heb jij gebeld toen het groene bolletje zichtbaar was?? "Wat voor groen bolletje??, ik zie helemaal geen groen bolletje!", zegt ze nu bijna boos. Precies zeg ik,  je bent me aan het bellen terwijl ik niet on line ben muts, plaag ik haar. "Nou dat kan echt niet hoor", pruttelt ze nog wat tegen.

Als je even wacht, dan start ik skype op en dan bel ik jou, bied ik haar nog aan. "Okee" zegt ze en hangt op. Ik leg mijn mobiel weg en wacht tot ik on line ben en bel haar. Jemig, denk ik nog, wat duurt dat toch lang. Dan gaat mijn mobiel weer af. "Ja, zeg hoe moet ik nu dat *&*^&#%$@#!^ opnemen?" hoor ik haar mopperen. Nou gewoon met je vinger de opneem toets aanraken, antwoord ik laconiek. "Ik kan dat donderse ding niet vinden!", zegt zij met enige stemverheffing. Dan hoor ik ineens "Is u daar?". Want zien doen wij elkaar niet, onze Ipad heeft geen camera, maar we kletsen des te meer. Wanneer we klaar zijn zegt ze, "Nou ik ga je ophangen hoor". Prima, antwoord ik haar, tot een volgende keer. Draai mij om en duik weer achter mijn laptop. Op de achtergrond hoor ik haar nog kletsen. Zou je de Skype niet even uitzetten? plaag ik haar nog. "Ja, jij bent een lekkere, ik weet God betere ^&^%^#@*((&*#@ niet hoe dat moet, ik krijg dat ((&**&%^!#)* niet uit!", klinkt het bijna wanhopig uit haar mond. Ik schiet in de lach en klik hem uit. Het had net zo goed mij kunnen gebeuren.

 

 

 

Een verzoek aan Unesco om deze twee digibeten op de wereld erfgoedlijst te zetten is zo gek nog niet. De aanvraag is de deur al uit, dus wie weet!