Ierse muziek

Ooit heb ik een prachtige oplaadplek gevonden hier in Ierland en daar wilde ik graag weer een keer naar terug. Het ligt in een klein dorpje waar de energieën wel wisselend zijn. Er zijn nog restanten van stadsmuren en de plaatselijke groenteboer, waar ik indertijd de sleutel van het hek haalde bestond niet meer.

Inmiddels, vele jaren later is de plek schoongemaakt, het hek geverfd en met gouden letters staat de naam van de kerk in het metaal geschilderd. Plantenbakken met fleurige plantjes staan aan weerszijden op het pad richting de ingang van de kerk. Alleen de kerk is hermetisch afgesloten. Na wat  rondgevraagd te hebben, waren we in elk geval iets wijzer geworden. Er was een caretaker en die heeft een sleutel, maar van de caretaker geen enkel spoor.

Heel jammer dat we er niet in konden. Een behulpzame dame wilde ons nog wel de sleutel van het hek meegeven, maar ja die was al open.

Onverrichter zaken dan maar weer terug, maar eerst even Clonmel aangedaan, een leuk stadje. Bij een lokale boekhandel raakten wij aan de praat met een man die de schrik van zijn leven had gehad in Tara. De man geloofde voorheen niet in al die " bovennatuurlijke " dingen en vond het ook allemaal maar onzin. Tijdens zijn bezoek aldaar gebeurden er zoveel rare, vreemde en niet te verklaren dingen, dat hij nu helemaal om was. Hij raakte hierover maar niet uitgepraat en hij was zichtbaar geroerd toen hij over zijn ervaringen met ons sprak. Hij verkocht tarot kaarten, en ik heb een elfen en feeën set aangeschaft en Loes een set kaarten van Doreen Virtue.

Onze avond hebben we afgesloten met een optreden van echte Ierse dans en muziek. Zeer de moeite waard.

Aardmannetjes en andere elementalen in Ierland

Vandaag een mooie plek bezocht en uitgebreid de tijd genomen om waar te nemen. Deze Well liet ons zien wat er in ver vervlogen tijden zich hier heeft afgespeeld. En dat was het niet alleen, ook op deze plek zagen een aantal van ons een aardmannetje. Dit was niet de eerste keer, want op andere oude heilige plekken hebben we ze ook waargenomen. Een van de deelneemsters kon zelfs zijn handje voelen, een wat ruwe huid had hij met hele lange vingers.

Deze prachtige oude gerestaureerde kerk met een prachtig " Holy Cross" liet ons mooie dingen zien en voelen. 

Aansluitend naar St. Bridgids Well gereden, lekker buiten gelunched en genoten van het mooie weer. Het is een bijzondere plek, het water is glashelder en staat bekend om de genezende krachten. Hier hebben we gemediteerd om ons eigen zelfgenezend vermogen te activeren, te benutten en te gebruiken.

Steencirkel van Drombeg

Het belooft een prachtige dag te worden en iedereen heeft in deze oude Inn als een blok geslapen. Onze gastvrouw verzorgt een uitstekend ontbijt, en als gevolg daarvan eet ik eigenlijk te veel. Het brood in Ierland smaakt als een heerlijke cake en is daarnaast ook nog voedzaam. 

In Ross Carbery gaan we het kerkje bezoeken dat gewijd is aan St. Patrick. Zowel buiten als in de kerk valt er voor ons allemaal diverse energieën waar te nemen. 

Het voelt zeker in het voorpoortaal van deze kerk open en vrij. Als we allemaal klaar zijn trekken we een kaart met een boodschap voor deze dag. Mijn boodschap is dat " boven" alles voor me regelt en dat ik niets hoef te doen. 

In the pelgrims pub doen we ons te goed aan koffie en heerlijk sap, en buiten want het weer is schitterend.

Drombeg steencirkel is een bijzondere plek waar een ieder van ons wat te doen heeft. Ook hier ervaart iedereen weer de energie van deze plek. 

Energieën worden opgeschoond en entiteiten naar het licht gebracht. Hier houden we tevens een meditatie bij de meest voedende plek van deze steencirkel. Daarna rijden we langs de prachtige kust weer terug naar onze B&B. 

Een mooie en bijzondere dag.

Tripje naar la douce France en het labyrint

Een nieuwe trip is in de maak. Loes en ik vertrekken in buitengewoon uitgelaten stemming richting Frankrijk. In no time zijn we in St, Quentin, een leuk plaatsje en we gaan eerst maar eens naar de plaatselijke tourist office. Een allervriendelijkste jonge dame staat ons te woord. Ze spreekt Engels, maar al snel blijkt, dat ons Frans beter is dan haar Engels, ze krijgt er een kleur van. Spreek maar Frans, als we het niet begrijpen dan vragen we je het wel, probeer ik haar nog aan te moedigen. Maar het kwaad is al geschied, want als een blozend schoolmeisje staat ze te stuntelen en zelfs het Frans wil bij deze authentieke Francaise, niet meer lukken. Ik heb met haar te doen, de rode vlekken zitten inmiddels overal in haar nek hals en ook haar gezicht ziet er uit als een kroot. Nadat we met een paar plattegrondjes en een voor ons volkomen onbegrijpelijke minimale  bron aan informatie de zaak verlaten, besluiten we aan de overkant maar koffie te gaan drinken.

Het is een wat alternatieve zaak, zo ook het personeel, alleraardigst, hulpvaardig en vriendelijk, maar ze zien eruit als strenge veganistische geitenwollensokken types, met een wat groezelige huid, haren en dito kleding. We begrijpen uit het verhaal dat er sprake is van " eerlijke koffie" vermoedelijk zonder pesticiden, maar helemaal zeker zijn we niet. Het rappe Frans gaat ons nog net iets té snel. Maar, de koffie was subliem, met een  G sleutel als topping in de opgeschuimde melk.

Op naar le baselique, als eerste voelen we allebei een wat vreemde (zeker geen schone) energie in de kerk. Het labyrint ligt bij binnenkomst aan onze voeten, maar we gaan toch eerst maar eens voelen wat er te voelen valt. Loes begint al redelijk snel te boeren en ik volg haar al snel. We starten met het lopen van het labyrint.

Wij ervaren allebei een bijzondere moeilijk te definiëren energie, wel één die het nodige in beweging zet. Het lopen van het labyrint ontspant en mijn voeten worden steeds warmer en warmer. Nadat we klaar zijn gaan we picknicken in het park, en delen onze ervaringen. We hebben allebei tijdens het lopen van het labyrint het orgel gehoord, heel zacht alsof elk moment het geluid vol zou gaan aanzwellen. Hoe lang de prachtige zachte muziek er was weten we allebei niet, maar zoals er ineens was, zo was het ook ineens weg. Het frappante was dat er geen organist in de kerk was!

 

We rijden naar Amiens, en nemen een route alternatief, die gaat dwars door allerlei dorpen en gehuchten en wij komen aan het eind van de middag aan. Het regent pijpenstelen en het is even zoeken voor een hotel. We vinden er eentje redelijk bij het centrum. We gaan naar de kathedraal, die al voor deel is

schoongemaakt aan de buitenkant. Wanneer we de kerk binnentreden is er een dienst aan de gang, de stemmen en het orgel bezorgen me kippenvel, zo mooi is het.

Wederom besluiten we eerst een rondje door de kathedraal te maken en weer waar te nemen. De energie is in vergelijking met gisteren totaal anders, en ook veel schoner. In totaal lopen we het labyrint 2 keer, tussen de 1e en de 2e keer zitten een paar uren. Beide keren ervaar ik als totaal verschillend, maar heel harmonieus. Amiens is een stuk drukker dan St. Quentin en er zijn wel wat bezoekers die een poging doen om het labyrint te lopen. Bijzonder is het om te zien dat sommige mensen de weg kwijtraken in dit labyrint. Er zijn ook een paar "spelregels" voor het lopen van het labyrint en niet iedereen is daar blijkbaar van op de hoogte. Zo zijn er ook mensen die de stenen lopen waar het labyrint is ingelegd, dat geeft ook bijzondere taferelen en je komt dan ook niet uit in het centrum van het labyrint. Daarnaast word je voor keuzes gesteld, ja en dan vallen verbaasde gezichten ons ten deel.

We blijven nog wat nagenieten in de kerk om vervolgens het stadje in te gaan. Er is markt, en een flinke grote trouwens. Omdat we worden verrast door een plensbui duiken we een brasserie in, waar ze tot mijn stomme verbazing Duvel verkopen. Mijn traktatie voor deze dag, maar dat is nog niet alles, ze hebben ook nog een Vlaamse stoolschotel op het menu staan, waarvan ik zomaar vermoed dat de l een f moet zijn en een potjevlesch.

 

 

We bestellen een kaasplankje, waar 9 stukjes kaas op liggen en nog wat stukjes stokbrood. Eerlijk zullen we alles delen, inclusief dat ene stukje kaas. Loes snijdt het door midden, geeft mij de helft en steekt de andere helft in haar mond. Het is nog wat hard en de structuur en smaak van de kaas is toch wel wat bijzonder. Ik proef, begin te lachen en spuug het uit in mijn servet, " het is geen kaas maar roomboter Loes"! ( vandaar dat  het maar een stukje  op het bord was).  Zonder blikken of verblozen eet Loes de klont boter op en trekt nadat ze het doorgeslikt heeft een vies gezicht. Jakkes, zegt ze, en neemt snel een slok wijn. De overige kaas is verrrrrrrukeluk en we laten het ons dan ook goed smaken.

Wil je meer weten of ben je geïnteresseerd in de reizen die we aanbieden, neem dan een kijkje op de website van Triade Travel. Voor het nieuwe aanbod voor de Labyrint reizen en dagtripjes, kun je contact opnemen met de Spiegelkamer Loes Blok 010-2202012 of met Caroline Dekker 070-3692559.
 

Een bijzondere dag en een moment van schrik.

Ierland heeft mooie plekjes, maar wij ondervinden toch wel heel regelmatig problemen om de betreffende plekken te vinden. Nu kan dat aan ons liggen natuurlijk, maar regelmatig komen we " ergens" een bordje tegen, om dan vervolgens tegen de tijd dat we het object bereikt zouden moeten hebben, er achter te komen dat er in geen velden of wegen nog een aanwijzing te vinden  is. Ditzelfde geldt ook voor sommige kleine ongenummerde wegen. Maar het leuke is wel dat wij, ondanks het feit dat we én regelmatig " verkeerd " rijden én bordjes niet zien omdat er een " bos" voor staat of hangt, er toch komen. Dit laatste is meestal dankzij de hulp van de allervriendelijkste Ieren. 

Vandaag gaan we een bijzondere plek bezoeken (althans,  we kregen een aantal tips van onze verhuurder). De 1e abdij gaf al problemen. Die was voor ons namelijk bijna niet te vinden. Het gat waar de kerk in staat wordt op een gegeven moment niet meer langs de wegen vermeld. Dus na een paar karrensporen te hebben gevolgd,  vonden we uiteindelijk de kerk.

De plek is prima, de kerk heeft een prachtige ingang, alleen binnen in de kerk ruiken we een zeer sterke schimmellucht. Niet echt uitnodigend om eens uitgebreid de tijd te nemen en daar te gaan zitten. Echt jammer, dan dus maar door naar de 2e bijzondere plek. 

Heel fijn ja, op onze wegenkaart is het hele plaatsje niet meer te vinden. Het is wat puzzelen voor de dames tussen welke wegen het bewuste dorp moet liggen. Eenmaal met de auto beland op een soort van grote weg, racen wij alweer een klein weggetje voorbij. Dus met gevaar voor eigen leven gekeerd en de auto geparkeerd bij de enige kerk die het dorp rijk is. 3 auto's staan er voor de deur en die van ons buiten het hek. We wandelen eerst naar de begraafplaats, waar een paar oude graven liggen en nog heel veel plek is. Een goed vooruitzicht mocht ik nu doodgaan, zeg ik nog tegen Loes. Terug bij de kerk wandelen we het terrein op en ineens vanuit het niets hoor ik een harde stem vragen: " are you looking for something special?" We schrikken ons allebei het lazarus. Ik kijk links van mij en zie tussen de bomen een alleraardigst gezicht met een hele vriendelijke glimlach naar mij kijken. Mens, antwoord ik in het Engels, je hebt me zojuist een hartverlamming bezorgd. Waarop haar gevatte antwoord was" well you are luckey my dear, the graveyard is over there". En terwijl ze dit zegt wijst ze in de richting van de begraafplaats waar we zojuist vandaan kwamen. " and there is plenty of room as well, antwoord ik haar. Ze lacht me toe en vertelt dat de kerk hun huis is. Ze hebben het ooit kunnen kopen toen het geveild werd en wij waren niet de enige die dachten dat dit DE plek was. Ooh No dear, zo vervolgt zij in het zangerige Iers. " we had a whole weddingrehurlsel here,

as they thought this was THE Church they could marry in. I was so luckey i didn't had to go to town to see latest fashion, it was all on my doorstep. Yes, I am really blessed. Sometimes people ask me,  well isn't is scary having a graveyard in your back garden?. Ze knijpt haar ogen een beetje toe en haar gezicht staat op ondeugend. " Ofcourse not" zo vervolgt ze, it is such a releave to tell confessions out loud in your own back garden. And I can assure you, zo vervolgt zij, they won' t tell a soul! Ik kom niet meer bij van lachen, wat een mens en wat een humor. Maar dat was het niet alleen, want ineens door haar toedoen, waren wij geen domme blondjes meer. Want zo vertelde zij ons, op een bijna samenzweerderige toon " Ireland is very good in hiding things"  dear. They place the signs behind the trees or they don't place it all. Dat was het dus! De goden zij gedankt,  denk ik, praise the lord, halleluja.  Het legt dit keer ech niet an mijn! 

We krijgen een korte heldere  uitleg, waar we dan wel moeten zijn, maar bovenal HOE! Dit keer ging het in 1 keer goed en we vonden de plek dus heel snel.  Ook ditmaal, was de bewuste kerk en well niet aangegeven en hadden wij het zonder haar hulp echt nooit gevonden. 

Dit is een speciale plek, met een goed bewaard gebleven Holy Cross in een prachig gerestaureerde kerk maar ook op het terrein en  uit ieders zicht een well. 

Sober en eenvoudig, maar met een hele goede energie.

Wij hebben er onze tijd voor genomen. Op de terugweg naar Shannonbridge mis ik een afslag en dit leidt ons naar jawel, een tearoom. Een heerlijke afsluiting van de dag.

Voor inspirerende, magische en spirituele reizen zie www.triadetravel.nl/ierland.html

Wells

Op een steenworp afstand ligt Wells, een leuk plaatsje met een prachtige kathedraal. Maar er is ook nog een andere kerk, die dateert van een aantal eeuwen terug en daar is de energie heel fijn om en te gronden maar ook om snel in een diepe meditatie te komen.

De dienst is net afgelopen en er is veel geroezemoes in de kerk. Het plafond is een plaatje en ik geniet elke keer weer van de aanblik ervan. We gaan in een zijstuk van de kerk zitten en al snel is iedereen " weg" ondanks  de drukte in de kerk. Alsof we in een bel van licht zitten en alles wat we niet nodig hebben voor ons wordt buitengehouden. Mijn beschermengel voel ik naast me staan, maar er laten zich meer engelen zien. We worden door een allervriendelijkste dame uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken en al napratend met elkaar hebben we allemaal een soortgelijke ervaring.

De kathedraal is indrukwekkend en omdat ik hoognodig van de sanitaire voorziening gebruik moet maken, snel ik mij alleen door de gangen van de kerk, waarbij ik als het ware door een sluier van de tijd stap en mijzelf zie rennen door de gangen in een lang gewaad. Ik moet mij haasten voor de dienst, want ik ben te laat. Mijn lange jurk wappert en de stof ritselt, en aan mijn voeten zie ik elegante sandaaltjes.

Blij voel ik me en wanneer ik even later de kerk binnentreedt een wanneer heus orgel speelt slaat het kippenvel toe en schiet ik vol. Ontroerd raak ik van de prachtige muziek. We dwalen door de kathedraal en deze kerk maakt op iedereen diepe indruk.