Steencirkel Lough Gur

Na een lange rit komen wij in Bansha aan. De lady of the house is er nog niet en dus rijden we door naar Tipperary waar we ons te goed doen aan een heerlijke warme lunch. Lough Gur is nog even een stukje rijden en aan het eind van de middag komen wij daar aan. 

De energie van deze steencirkel is compleet anders dan die van de dag ervoor. Uitgebreid nemen we de tijd om de plek te voelen en te ervaren. Het is vandaag een bijzonder warme dag en we genieten er met ons allen van. Er is nog een steencirkel en daar houden we onze meditatie, uit het zicht van iedereen en lekker rustig.

Wanneer we kaar zijn genieten we nog na van de meditatie en de late middag zon. Aan het begin van de avond checken we in, de lady van de house komt verhit binnen en zegt " hi Caroline, just saying hello and goodbye, waarbij haar ogen oplichten en ondeugend staan. Waarop zij samen met een vriendin op het punt staat het huis te verlaten en nog even en passant zegt " and you are in charge of the house". Enjoy your evening Mary and see you tomorrow morning, we will have a party in the meantime, zeg ik haar lachend. 

Wij hebben onze picknickpartijtje buiten, het weer is nog steeds heerlijk en de dreigende onweersbuien zijn nog steeds niet gevallen.

Bijzondere dag

Vandaag bezoeken we een wel heel bijzondere plek. Een steencirkel, die nauwelijks bezocht wordt ligt in de prachtige heuvels van Zuid-West Ierland. We hebben geluk, want het is er nog wat drassig, maar door het mooie weer komen we met redelijk droge voeten aan. De energie is bijzonder, zowel positieve als negatieve energie is voor de meesten van ons goed voelbaar. Ik stem me af en vraag of ik mag zien wat zich hier heeft afgespeeld. Al snel verschijnt er een film voor mijn geestesoog. Ze laten me ook een vortex zien. 

Met mijn handen ga ik de energie voelen en het is een bijzondere ervaring, bij 2 stenen voel ik het magnetisme. Er zijn nog 2 dames die het kunnen voelen, zij geven er alleen wat andere woorden aan. 

Wanneer iedereen klaar is vertrekken we naar Gouganabarrah.

Dit keer hebben we zo'n geluk met het weer, het is zonnig en warm. Deze oude heilige plek is idyllisch en de energie  is goed. We zoeken onze plek voor de meditatie. Vandaag doe ik mee en net als de anderen kan ik er nog wel uren zitten. Een heerlijke meditatie, heerlijke plek, warm en zonnig, een dag met een gouden randje.

Steencirkel van Drombeg

Het belooft een prachtige dag te worden en iedereen heeft in deze oude Inn als een blok geslapen. Onze gastvrouw verzorgt een uitstekend ontbijt, en als gevolg daarvan eet ik eigenlijk te veel. Het brood in Ierland smaakt als een heerlijke cake en is daarnaast ook nog voedzaam. 

In Ross Carbery gaan we het kerkje bezoeken dat gewijd is aan St. Patrick. Zowel buiten als in de kerk valt er voor ons allemaal diverse energieën waar te nemen. 

Het voelt zeker in het voorpoortaal van deze kerk open en vrij. Als we allemaal klaar zijn trekken we een kaart met een boodschap voor deze dag. Mijn boodschap is dat " boven" alles voor me regelt en dat ik niets hoef te doen. 

In the pelgrims pub doen we ons te goed aan koffie en heerlijk sap, en buiten want het weer is schitterend.

Drombeg steencirkel is een bijzondere plek waar een ieder van ons wat te doen heeft. Ook hier ervaart iedereen weer de energie van deze plek. 

Energieën worden opgeschoond en entiteiten naar het licht gebracht. Hier houden we tevens een meditatie bij de meest voedende plek van deze steencirkel. Daarna rijden we langs de prachtige kust weer terug naar onze B&B. 

Een mooie en bijzondere dag.

Aankomst in Ierland 22 juli

Vandaag vroeg uit de veren voor de ochtendvlucht naar Cork. Het weer kan niet beter, warm en zonnig en ondanks het halve uur vertraging waren we slechts maar 10 minuten te laat geland. Het is bewolkt in Cork en de temperatuur is redelijk hoog. De auto zou klaar staan, maar ondanks mijn sleutel met afstandsbediening, was de auto voor mij onvindbaar. Uiteindelijk maar weer terug gelopen naar het verhuurbedrijf, en de aardige meneer van het verhuurbedrijf, ging direct voor mij bellen. Terwijl hij aan de telefoon zit, zie ik zijn gezicht veranderen, dan kijkt hij me aan en ik zie de de vraagtekens in zijn ogen. Hij beëindigt het gesprek en zegt " this was really weird, there was someone on that phone, that should not be possible". Wat ik vermoed is dat zijn interne lijn op de een of andere manier een buitenlijn was geworden en dat hij iemand aan de lijn kreeg die niet van het bedrijf was.

Uiteindelijk met behulp van een andere aardige manier de auto gevonden. Die stond gewoon niet op de plek waar hij wel had moeten staan. Zaten slechts 100 auto's tussen.

Onze reis naar onze B&B ging voorspoedig en het weer........dat werd steeds beter. Onze eerste krachtplek hebben we bezocht. De energie heeft zijn werk weer gedaan, mijn voeten branden en de rest van de deelnemers doet mee, iedereen zit goed in zijn gronding.

Tripje naar la douce France en het labyrint

Een nieuwe trip is in de maak. Loes en ik vertrekken in buitengewoon uitgelaten stemming richting Frankrijk. In no time zijn we in St, Quentin, een leuk plaatsje en we gaan eerst maar eens naar de plaatselijke tourist office. Een allervriendelijkste jonge dame staat ons te woord. Ze spreekt Engels, maar al snel blijkt, dat ons Frans beter is dan haar Engels, ze krijgt er een kleur van. Spreek maar Frans, als we het niet begrijpen dan vragen we je het wel, probeer ik haar nog aan te moedigen. Maar het kwaad is al geschied, want als een blozend schoolmeisje staat ze te stuntelen en zelfs het Frans wil bij deze authentieke Francaise, niet meer lukken. Ik heb met haar te doen, de rode vlekken zitten inmiddels overal in haar nek hals en ook haar gezicht ziet er uit als een kroot. Nadat we met een paar plattegrondjes en een voor ons volkomen onbegrijpelijke minimale  bron aan informatie de zaak verlaten, besluiten we aan de overkant maar koffie te gaan drinken.

Het is een wat alternatieve zaak, zo ook het personeel, alleraardigst, hulpvaardig en vriendelijk, maar ze zien eruit als strenge veganistische geitenwollensokken types, met een wat groezelige huid, haren en dito kleding. We begrijpen uit het verhaal dat er sprake is van " eerlijke koffie" vermoedelijk zonder pesticiden, maar helemaal zeker zijn we niet. Het rappe Frans gaat ons nog net iets té snel. Maar, de koffie was subliem, met een  G sleutel als topping in de opgeschuimde melk.

Op naar le baselique, als eerste voelen we allebei een wat vreemde (zeker geen schone) energie in de kerk. Het labyrint ligt bij binnenkomst aan onze voeten, maar we gaan toch eerst maar eens voelen wat er te voelen valt. Loes begint al redelijk snel te boeren en ik volg haar al snel. We starten met het lopen van het labyrint.

Wij ervaren allebei een bijzondere moeilijk te definiëren energie, wel één die het nodige in beweging zet. Het lopen van het labyrint ontspant en mijn voeten worden steeds warmer en warmer. Nadat we klaar zijn gaan we picknicken in het park, en delen onze ervaringen. We hebben allebei tijdens het lopen van het labyrint het orgel gehoord, heel zacht alsof elk moment het geluid vol zou gaan aanzwellen. Hoe lang de prachtige zachte muziek er was weten we allebei niet, maar zoals er ineens was, zo was het ook ineens weg. Het frappante was dat er geen organist in de kerk was!

 

We rijden naar Amiens, en nemen een route alternatief, die gaat dwars door allerlei dorpen en gehuchten en wij komen aan het eind van de middag aan. Het regent pijpenstelen en het is even zoeken voor een hotel. We vinden er eentje redelijk bij het centrum. We gaan naar de kathedraal, die al voor deel is

schoongemaakt aan de buitenkant. Wanneer we de kerk binnentreden is er een dienst aan de gang, de stemmen en het orgel bezorgen me kippenvel, zo mooi is het.

Wederom besluiten we eerst een rondje door de kathedraal te maken en weer waar te nemen. De energie is in vergelijking met gisteren totaal anders, en ook veel schoner. In totaal lopen we het labyrint 2 keer, tussen de 1e en de 2e keer zitten een paar uren. Beide keren ervaar ik als totaal verschillend, maar heel harmonieus. Amiens is een stuk drukker dan St. Quentin en er zijn wel wat bezoekers die een poging doen om het labyrint te lopen. Bijzonder is het om te zien dat sommige mensen de weg kwijtraken in dit labyrint. Er zijn ook een paar "spelregels" voor het lopen van het labyrint en niet iedereen is daar blijkbaar van op de hoogte. Zo zijn er ook mensen die de stenen lopen waar het labyrint is ingelegd, dat geeft ook bijzondere taferelen en je komt dan ook niet uit in het centrum van het labyrint. Daarnaast word je voor keuzes gesteld, ja en dan vallen verbaasde gezichten ons ten deel.

We blijven nog wat nagenieten in de kerk om vervolgens het stadje in te gaan. Er is markt, en een flinke grote trouwens. Omdat we worden verrast door een plensbui duiken we een brasserie in, waar ze tot mijn stomme verbazing Duvel verkopen. Mijn traktatie voor deze dag, maar dat is nog niet alles, ze hebben ook nog een Vlaamse stoolschotel op het menu staan, waarvan ik zomaar vermoed dat de l een f moet zijn en een potjevlesch.

 

 

We bestellen een kaasplankje, waar 9 stukjes kaas op liggen en nog wat stukjes stokbrood. Eerlijk zullen we alles delen, inclusief dat ene stukje kaas. Loes snijdt het door midden, geeft mij de helft en steekt de andere helft in haar mond. Het is nog wat hard en de structuur en smaak van de kaas is toch wel wat bijzonder. Ik proef, begin te lachen en spuug het uit in mijn servet, " het is geen kaas maar roomboter Loes"! ( vandaar dat  het maar een stukje  op het bord was).  Zonder blikken of verblozen eet Loes de klont boter op en trekt nadat ze het doorgeslikt heeft een vies gezicht. Jakkes, zegt ze, en neemt snel een slok wijn. De overige kaas is verrrrrrrukeluk en we laten het ons dan ook goed smaken.

Wil je meer weten of ben je geïnteresseerd in de reizen die we aanbieden, neem dan een kijkje op de website van Triade Travel. Voor het nieuwe aanbod voor de Labyrint reizen en dagtripjes, kun je contact opnemen met de Spiegelkamer Loes Blok 010-2202012 of met Caroline Dekker 070-3692559.
 

Racisme en het openbaar vervoer

Van de week was ik helaas weer eens aangewezen op het openbaar vervoer. Voor mij is het een noodzakelijk kwaad, maar ik ben wel blij dat er openbaar vervoer is. Tegenwoordig hebben ze bij de NS treincoupés met de S van Stilte, en als ik dan toch met de trein moet, dan maar in stilte. Gewapend met een boek (zo niet meer van deze eeuw) zet ik mij neer op een van de lege stoelen in de coupé. Al snel word ik uit mijn verhaal gehaald, want blijkbaar is de S van Stilte moeilijk te begrijpen voor sommige mensen. Voor diegenen die het begrijpen heeft de NS er nog bijgezet stilte. Hoe moeilijk kan het zijn.

Een jonge man voert een wel zeer interessante conversatie, en van maar liefst 15 minuten over de was die nog gedaan moest worden. Even later stapt er een jonge dame in. Schuin tegen over mij gaat zij zitten, we hebben even oogcontact en er vallen mij direct een aantal dingen op.

Deze dame probeert een statement met haar uiterlijk te maken. Zij heeft geverfd en gestyled haar, of ze zo van de kapper komt, haar gezicht zit behoorlijk zwaar in de make-up, inclusief valse wimpers.

Types opgeschilderde slagschepen noem ik ze niet hardop natuurlijk! Haar nagels zijn nep, zij heeft een dure telefoon in haar hand, waar zij onophoudelijk mee aan het whatsappen of weet ik wat aan het doen is. Een merk horloge omsluit haar pols, net als de Louis Vuitton tas,

en aan haar vingers zitten allerlei glinsterende gouden ringen

en haar broek is er een van suède en als ik het zo inschat, is dat geen uitverkoopje geweest bij de C&A of de H& M.

Last but not least dit alles geheel in stijl en de bij elkaar passende kleurende outfit afgemaakt met dure bontlaarsjes. Wij worden door een medewerker gecontroleerd, dat is vrij normaal bij de NS en wat blijkt, de dame tegenover mij heeft een verkeerd kaartje. De conducteur legt heel rustig en beleefd aan haar de spelregels uit en dan begint het.

Onder de lagen lak en vernis komt een kleine feeks te voorschijn en op een behoorlijk onbeschofte manier bekt ze de man af. Hij blijft beleefd en praat op dezelfde rustige toon verder, bij mij schoot de adrenaline al aardig omhoog, en hij legt haar nogmaals de spelregels van de NS uit. Op een defensief agressieve manier blijft de dame in kwestie volhouden dat ze deze trein altijd neemt en dat deze trein altijd op het bewuste station stopt, alleen deze keer blijkbaar niet. Waarop de conducteur in kwestie geduldig en beleefd uitlegt dat deze trein NOOIT op het betreffende station stopt. Dit ontbreken van het betreffende station was te lezen op de digitale borden, maar het werd ook nog eens diverse malen omgeroepen, waar de trein allemaal WEL stopte. De conducteur wijst haar nogmaals op haar eigen verantwoordelijkheid en zegt nota bene dat ze dit keer geen boete zal krijgen. En dan komt het: "" Jij bent een racist""  bijt zij hem toe en ze gaat nog even door met haar tirade. De conducteur negeert haar verdere scheldpartij.

Nu  kan racisme omschreven worden als een ideologie waarbij uitgegaan wordt van de superioriteit van de ene etnische groep ten opzicht van de andere groep.

Hoe zit het nu eigenlijk met racisme, want ik heb de goede man, op geen enkele manier dan ook iets in die richting zelfs horen suggereren. Of gelden voor allochtonen andere regels dan voor autochtonen?  Als zij zich niet aan de spelregels houden, dan is het ineens racisme??? Zou ik als autochtoon ook geen boete hebben gehad als ik met het verkeerde kaartje in de trein had gezeten?

Wanneer de conducteur de coupé verlaat, zoekt ze steun bij mij, maar voor ik kan reageren, spreekt een andere dame in de trein haar aan op haar onbeschofte gedrag. Dit zouden meer mensen moeten doen! Of de boodschap echt aangekomen is, vraag ik mij oprecht af. De dame in kwestie stapt op Rotterdam Centraal station uit, en loopt samen met een andere opgedirkte jonge dame, naar de hoofduitgang van het Station. Het ziet er naar uit dat het toch een gevalletje "" grijs rijden""  is geweest, maar dan wel eentje met dure buitenkant en een meer dan armzalige binnenkant.

Energieën die nu naar de Aarde komen en de verandering van de trillingsfrequentie

Al langere tijd zijn er energieën aan het werk die hier op aarde heftig kunnen uitpakken. Dit is niet alleen mondiaal zo, maar geldt ook voor ons als individu. Astrologisch bezien zijn er momenteel de standen van een vierkant van Pluto met Uranus, en dan doet de oorlogsgod Mars er nog een schepje boven op en tel uit je winst. Alle ingrediënten zijn aanwezig om de boel goed te laten ontsporen.

Dit proces is al een tijdje aan de gang en met verwondering sla ik het gade. Zo ook in mijn directe omgeving. Hier bevinden zich 2 dames, inmiddels op leeftijd, die, zo gezegd, niet helemaal sporen. Het paadje waar zij met hun huis aan zitten heb ik inmiddels het Zottepad gedoopt. 

Allebei zijn ze bejaard, de een manisch depressief en overgoten met een stoornis van Gilles de La Tourette, wat nog wel eens tot bijzondere taferelen leidt.

De ander inmiddels dik in de 70 en naar het zich laat aanzien toch wel zachtjes dement aan het worden is, en daarbij de nodige agressie ten toon spreidt. Haar ogen staan wild, haar kapsel ziet eruit als een mislukte knipbeurt bij de Kinky Kapper, verward haar, kale plekken,  het is een soort van haardos waarmee  ze met een beetje fantasie zo het akkerveld op kan gaan om als vogelverschrikker dienst te doen.

Het verlies van decorum, dat is er ook, maar zoals het met de meeste psychiatrische zieken gesteld is, van enig ziekte inzicht is dan ook geen sprake. Met een hoop overlast als gevolg.

 

Op dit moment is de situatie zo, dat zodra ik mijn gezicht laten zien, er een lading agressie over me heen komt. Gelukkig  ben ik niet de enige die in de prijzen is gevallen een andere buurvrouw is eveneens goed de klos. De scheldkanonnades, de provocaties en de bijbehorende zeer ernstige ziektes die wij regelmatig toegewenst krijgen zal ik hier dan ookmaar niet herhalen.

Regelmatig mag de Hermandad er aan te pas komen, die overigens ook weinig kan uitrichten, maar een bezoek van hen, leidt soms wel weer tot komische situaties. Want, heer agent ook niet van gisteren, weet soms met gevatte humor de vinger op de zere plek te leggen. En ons rechtssysteem heeft op dergelijk lastigvallen geen adequate oplossing.

Dit was nog niet alles, in de laatste 3 dagen gebeurde er nog veel meer,  met als klap op de vuurpijl een onverwachtse bezoeker. Het is  maandagavond en inmiddels 22.15 uur en ik zit ontspannen naar een detective te kijken wanneer er aan mijn deur wordt geklopt. Buiten staan mijn wel aardige en normale buurvrouw en een wat vreemd uitziende man met fiets bij mij op de stoep. De man kijkt alsof hij in een psychose zit, draagt een raar mutsje, heeft een verfrommeld briefje in zijn hand met TriadeTravel erop en het adres. Hij spreekt Engels en hij wordt door mijn buurvrouw met een veelbetekenende blik geïntroduceerd, als zijnde dat hij voor mij kwam. Ik zal ongetwijfeld niet bijster snugger hebben gekeken, want mij was niets bekend.

 

 

Hij stak direct van wal, want hij kwam om over spiritualiteit te praten, een normaal voorstellen was er niet bij. Een beetje wezenloos kijk ik naar het tafereel waar ik weer in beland ben en antwoord, dat het inmiddels kwart over tien is en dat ik hier nu echt geen behoefte aan heb. Hij houdt voet bij stuk, stapt van zijn fiets af en komt naar mij toe lopen, en zo vertrouwt hij mij toe, I am a healer ( de alarmklokken gaan direct luiden).  En hij wil perse met mij hierover van gedachten wisselen!

 

 

 

Ik word al wat ongeduldig, en baal dat ik de rest van mijn  detective mis en denk " waarom krijg ik de laatste dagen toch van die halve zolen op mijn pad en mensen die de weg kwijt zijn?". Het antwoord wil nog niet direct komen.

 

Hij wil gaan lesgeven, zo vervolgt hij zijn verhaal, en zo gaat hij in zijn enthousiasme verder, "you are going to teach me".

 

De roze olifant zie ik al inmiddels voor mij staan en voel tevens een enorme weerstand in mijn lichaam. Het is helemaal niet de bedoeling dat ik daar les in geef en dat ben ik dan ook niet van plan. Mocht dat wel de bedoeling zijn, dan zal "boven" me ongetwijfeld een signaal geven. Wat verward kijkt hij me aan, herhaalt wat ik zeg, maar hij is niet voor 1 gat te vangen, Nee,  hij gaan samenwerken. Mijn hemeltje lief,  denk ik nog, daar kan ik toch geen klant naar toe sturen? Ik besluit maar onomwonden mede te delen dat ik ook echt niet met hem ga samenwerken. Onthutst en met grote ogen kijkt hij mij aan en herhaalt wat ik zeg. Ja, zeg ik hem nogmaals,  dat gaat niet gebeuren. Na nog wat heen en weer gepraat vertrekt hij eindelijk met zijn "grote gevolg" die hem overal brengt en deuren voor hem opent. Mijn buurvrouw en ik krijgen niet goed helder wat dat grote gevolg dan is en we laten het er maar bij.
Nadat hij weg is, verzucht mijn buurvrouw joh, ik dacht dat het een zwerver was en dat hij op zoek was naar huisvesting want hij stond bij Gerrit voor de deur, maar toen ik vroeg of hij iemand zocht zei hij dat ie bij jou moest zijn.
Nou dat is dan heel mooi......en nog hartelijk bedankt voor het brengen Buuv, zeg ik plagend, denk toch dat ik maar eens binnenkort bollen knoflook voor mijn deur ga hangen, want het salieplantje alleen is blijkbaar niet voldoende.